|
Bonnie And Clyde |
 |
|
Penn, filmini tam 60'lara uygun bir üslup içinde, belli biçim oyunlarıyla, sınırlı, ama gösterişli kamera hareketleriyle, oldukça hızlı bir kurguyla anlatılır. Filmde kullanılan ve daha sonra dönem filmlerinde çok taklit edilen bir banjo müziğiyle, o yıllara -bunalıma rağmen- eşlik eden neşeli ve çocuksu havaya ulaşır. Bu kırsal kesim ABD'si fonu üzerindeki soygun öyküsü, Burnett Guffey'in nefis görüntüleriyle bir görsel şölene dönüşür. Eve polis baskını, Buck'ın ölümü, Bonnie'nin köyünü ziyaret, iki genç insanın ilk kez aşk yapması ve Clyde'ın çocuksu sevinci... Ve sonunda, iki efsane kahramanının makineli tüfeklerden yağmur gibi yağan kurşunların altında, sarsılarak, sanki dans eder gibi öldürülmeleri... Final ve kimi sahneleri yavaşlatılmış çekimle verdikleri bu şiddet ve kıyım, Peckinpah'ın Vahşi Belde'sinden iki yıl önce, sanki onun sinemasını da haberler gibidir. Film dokuz dalda Oscar adayı olur, yalnızca Burnett Guffey ve Estelle Parsons kazanırlar. Leonard Maltin şöyle der: "Sayısız taklidi yapıldı,
ama film hala hepsinin en iyisi." Judith Christ şöyle demiştir: "Bir banjonun sürekli ve sarsak sarsak tıngırdaması ve yer ve zamanla ilişkili tam bir doygunluk." John Simon'ın yargısı şöyledir: "Filmin formülü şu: Kaba komediden birden fişek gibi patlayan kanlı bölümlere atlamak ve hepsini pop-Freud'çu bir bağ ile birbirine bağlamak!..." Alexander Walker çok daha iltifatçıdır: "Bu film Amerikan sineması için tarih düşürecek ve yeniliklere açılacak." Roger Ebert şöyle der: "Hem komedi, hem trajedi, hem eğlenceli, hem de Amerikan toplumunda silah ve şiddetin varlığı üzerine derinlemesine bir düşünme olarak mükemmel biçimde çalışıyor." Leslie Halliwell ise şöyle der: "Çeşitli nedenlerle son derece etkileyici olmuş ve sinemada aşırı şiddetin yolunu açmış bir film..." |
|
Toplam 19 ödül (2 oscar), 22 adaylık. |
|
Bonnie And Clyde |
Aşağıdaki küçük resimlere tıklayarak youtube'da bulunan sonuçları izleyebilirsiniz
|
| |
|
|
